NBA History: T-Mac was meer dan de neef van

Door

De laatste jaren neemt een nieuwe generatie spelers de NBA over . Het betekent dat we afscheid hebben genomen of afscheid aan het nemen zijn van enkele supersterren die het eerste decennia de NBA domineerden. SportAmerika biedt een overzicht. Vanaf vandaag bekijken we de shooting guards. Deel 2: Tracy McGrady.

Het was op een familiereünie dat Tracy McGrady erachter kwam dat krankzinnig hoog springen genetisch bepaald is. Tijdens deze familiebijeenkomst ontmoette McGrady namelijk zijn verre achterneef en ploeggenoot bij de Toronto Raptors Vince Carter. De twee hoogvliegers eisten een hoofdrol op in de legendarische dunkcontest van 2000 waar Carter zonder enige discussie met de hoofdprijs aan de haal ging maar waar ook T-Mac zijn visitekaartje afgaf.

McGrady werd in 1997 als negende overall geselecteerd door de Toronto Raptors. Nog voordat het ‘hot’ was sloeg McGrady college over om op zijn achttiende levensjaar te gaan spelen in de NBA. De hype rond de jonge guard werd snel groter en het was het sportmerk Adidas dat snel toesloeg. McGrady werd razendsnel vastgelegd en moest naast de reeds vastgelegde Antoine Walker en Kobe Bryant het Amerikaanse gezicht van het Duitse sportmerk worden in de basketbal wereld.

Toronto
Spelend in de schaduw van zijn oudere neef Vince Carter was McGrady niet meteen de speler die men van hem verwachte te zijn. In zijn eerste jaar maakte T-Mac slechts zeven punten per wedstrijd. In zijn tweede jaar in de NBA werden dit bijna tien punten doordat hij gemiddeld een aantal minuten langer tussen de lijnen bleef. De jonge guard leek op momenten nog atletischer dan dat men had durven dromen en toverde zo nu en dan een grote glimlach op het gezicht van zijn oudere neef na een geweldige dunk. In zijn derde en laatste jaar in Toronto kreeg T-Mac voor het eerst gemiddeld meer dan dertig minuten speeltijd. Hij betaalde dit vertrouwen terug door ruim vijtien punten per wedstrijd te maken. Opmerkelijk was ook het vermogen van de guard om schoten te blocken. In zijn derde jaar in de NBA leidde T-Mac de niet-centers in geblockte schoten.

In hetzelfde jaar zou McGrady ook meedoen aan de dunkcontest waar hij de eerste plaats aan Vince Carter moest laten en zelfs Steve Francis voor zich moest dulden. Omdat deze dunk contest nooit zal vervelen, hier een video met alle dunks uit deze wedstrijd.

Orlando
In augustus 2000 werd T-Mac van de hand gedaan aan de Orlando Magic waar hij samen zou komen te spelen met Grant Hill. De voormalig speler van de Detroit Pistons werd echter geplaagd door blessures waardoor hij dat seizoen slechts vier wedstrijden in actie zou komen. McGrady nam de leiding op zich en zag zijn cijfers gigantisch stijgen. In zijn eerste jaar in Orlando kwam T-Mac 77 keer binnen de lijnen, allen als starter. Hij speelde meer dan veertig minuten per wedstrijd en maakte hierin meer dan 26 punten. Tevens deelde hij bijna vijf assists uit en pakte hij zeven rebounds. Dit alles leverde hem de prijs van “Most Improved Player” op.

In de daaropvolgende jaren met de Magic krikte T-Mac zijn assist-cijfers en ontplofte door meer dan 32 punten per wedstrijd te maken waarmee hij topscorer werd van de NBA. Een titel die hij in het daarop volgend jaar met succes zou verdedigen. Een selectie v0or het All-Star team kon niet uitblijven. In de zes jaar die daarop volgde was T-Mac ieder jaar van de partij op het feest weekend wat hem in totaal zeven uitverkiezingen heeft opgeleverd. Tevens werd hij tweemaal gekozen in het NBA All First Team en driemaal in het NBA All Second Team.

McGrady had een prachtige stijl. Zijn extreem lange armen, de sierlijkheid waarmee hij basketbalde en zijn soms wat flegmatieke houding gaven hem geregeld het aangezicht van iemand voor wie het soms te makkelijk is. Geregeld werd McGrady vergeleken met George “The Iceman” Gervin, persoonlijk vind ik T-Mac ook aardig wat weg hebben van Scottie Pippen. Na vier jaar Orlando verkaste hij naar de Houston Rockets, maar nooit bereikte McGrady succes in de play-offs.

Na vier goede jaren in Houston kreeg de hij te maken met veel blessures, waardoor aan zijn spectaculaire carrière een stil einde kwam. McGrady heeft zijn carrière officieel niet afgesloten en speelde het afgelopen seizoen voor de Atlanta Hawks.

 

Lees hier deel één in deze serie over shooting guards: Latrell Sprewell.

Foto: Getty Images

Ook leuk om te lezen