Damian Lillard is de nieuwe rookie van het jaar. De 22-jarige guard van de Portland Trail Blazers was de grote favoriet voor de onderscheiding. Lillard, die in de draft door de Blazers als zesde werd gekozen, is de vierde speler van de Trail Blazers die de award in ontvangst mag nemen. Brandon Roy (2007), Sidney Wicks (1972) and Geoff Petrie (1971) gingen hem voor.
Lillard zette een historisch seizoen neer. Hij speelde in alle 82 wedstrijden dit seizoen en kwam gemiddeld tot 19.0 points, 6.5 assists and 3.1 rebounds in 38.6 minutes. Hij leidde de NBA in gespeelde minuten tijdens het reguliere seizoen. Continue reading →
De Cavaliers oogsten veel kritiek toen ze Dion Waiters als vierde selecteerden in de draft. Maar de shooting guard bewees snel zijn talenten als scorer en nam de leiding van de Cavaliers over toen Kyrie Irving wegviel door blessures. Waiters heeft zijn minpunten maar is een nuttige speler voor de Cavs. Continue reading →
De Clippers verkeren niet in grootse vorm. Dat werd vannacht in Sacramento maar weer eens duidelijk. Los Angeles leed alweer zijn vierde nederlaag in de laatste zeven duels. De Clippers, die al twee jaar niet meer hadden verloren van de Kings, werden in het vierde kwart overrompeld door een sterk spelende Marcus Thornton (25 punten) en Toney Douglas, die 17 van zijn 19 punten in het laatste kwart noteerde en ook drie driepunters achter elkaar maakte.
Drie kwarten lang leek er niets aan de hand voor LA. De ploeg van coach Vinny Del Negro bouwde een voorsprong op van acht punten, maar met nog elf minuten te spelen kwam de ommekeer. Sacramento scoorde dertien punten op een rij en zette door. Naast Thornton en Douglas waren ook Tyreke Evans en DeMarcus Cousins op dreef voor de Kings. Beide spelers kwamen tot 17 punten. Cousins voegde daar nog 11 punten aan toe. Blake Griffin werd topscorer bij de Clippers met 26 punten. Chris Paul was goed voor 11 punten en 15 assists.
Orlando Magic @ Indiana Pacers, 73-95
Geen verrassing in Indiana vannacht. De Pacers, die het voor de tweede keer op een rij moesten stellen zonder David West (rugblessure), kenden geen moeite met een van de zwakste ploegen in de NBA. Bij rust was het verschil al opgelopen tot dertien punten en na de pauze werd de voorsprong alleen maar groter. Tyler Hansbrough, de vervanger van West, speelde een uitstekende wedstrijd met 14 punten en 14 rebounds. Paul George eindigde met 19 punten en vijf rebounds. De Magic zijn geen schim meer van het team dat vorig jaar nog de play-offs haalde en in de eerste ronde verloor van de Pacers. Vier van de vijf topscorers van vorig jaar zijn er niet meer bij. Illustratief is het gebrek aan scorend vermogen. Alleen Moe Harkless en Arron Afflalo haalden tegen Indiana dubbele cijfers. Beide spelers bleven echter steken op tien punten.
Portland Trail Blazers @ Milwaukee Bucks, 95-102
Een sterke eerste helft was voldoende voor de Bucks om zich voor de vierde keer op een rij te ontdoen van Portland. Milwaukee liep al vroeg uit en leidde na twee kwarten met 58-31, maar onder leiding van Wesley Matthews (28 punten) en LaMarcus Aldrigde (21 punten, 14 rebounds) maakten de Blazers er na de rust nog een wedstrijd van. Met nog een kleine drie minuten te spelen bracht forward Nicolas Batum met een driepunter het verschil terug tot acht punten (96-88), maar Milwaukee hield stand. Brandon Jennings had 24 punten. Monta Ellis kwam tot 21 punten voor de Bucks, die in de Eastern Conference een comfortabele voorsprong van acht wedstrijden hebben op het als negende gerangschikte Philadelphia.
Michael Jordan is volgens iedereen die basketball een beetje kent de beste speler aller tijden. Maar His Airness werd niet als eerste gekozen in zijn draft class. Zijn naam werd in juni 1984 pas als derde afgeroepen. De selectie voor hem was Sam Bowie. Jaren later wordt die beschouwd als de grootste draft bust aller tijden.
De draft class van 1984 is één van de beste ooit. Naast Jordan werden ook spelers als Hakeem Olajuwon (1), Charles Barkley (5), Alvin Robertson (7) en John Stockton (16) geselecteerd. Maar wie was Sam Bowie?
Bowie groeide op in Lebanon, Pennsylvania. Zijn vader was lid van de Harlem Magicians, een soort reserveteam van de Harlem Globetrotters. Sam keek geweldig op naar zijn vader, die hem de kunst van het basketballen aanleerde. Zijn lengte had hij mee, maar dat bleek niet altijd een voordeel. “In mijn tweede jaar als speler mocht ik niet meer meedoen omdat ik te groot was”, zegt Bowie. “Mijn eerste ervaring met de sport was dus negatief.”
Al snel zagen mensen zijn talent. “Hij kon alles wat nodig was om het te maken”, zegt ex-teamgenoot Chuck Peffley. Colleges stonden in de rij om Bowie in te lijven. Die wist goed dat hij rijk ging worden. Hij ondertekende alles met ‘The Million Dollar Kid’. “De high school class van 1979 bestond uit spelers als Isiah Thomas, Dominique Wilkins en James Worthy. Maar Sam Bowie was waarschijnlijk de beste van allemaal”, zegt toenmalig Sixers’ GM Pat Williams.
Het is nog iets meer dan twee weken tot de start van het nieuwe NBA-seizoen. SportAmerika neemt tot de opening de teams die de play-offs gaan halen (volgens ons, wees het er gerust mee oneens) nader onder de loep. Maar voordat we aan de top 8 beginnen, zetten we de teams die al in april op vakantie gaan op een rijtje. De nummers 9 tot en met 15 in de Western Conference.
15. Sacramento Kings - Gelukkig voor de Kings doen de Bobcats dit jaar ook weer mee.
14. Phoenix Suns - Het post-Nash tijdperk is aangebroken. Eindelijk. Te laat ook. Daarvoor moeten de Suns nu op de blaren zitten. En niet alleen dit seizoen.
13. New Orleans Hornets - Dit seizoen is fase 1 in het opbouwproces van een play-offcontender. Gewoon genieten van Anthony Davis en die zeges komen vanzelf wel een keer.
12. Houston Rockets - Linsanity rocks Houston. Het wachten was op die grote vis, maar die kwam maar niet. Nu wordt het een lang seizoen voor Lin en kornuiten.
11. Golden State Warriors – Grote plannen in Oakland, ambitie genoeg. Niet voldoende. Gelukkig heeft de ploeg wel een van de mooiste shirts in de league.
10. Portland Trail Blazers – Toptalent in Damian Lilliard en sterspeler in LaMarcus Aldridge. Het wordt echter een jaar in de middenmoot.
9. Utah Jazz - De Jazz hebben de spelers om de play-offs te halen. Het ligt allemaal dicht bij elkaar in het westen, maar de Jazz vissen nipt achter het net.
Adam Morrison is terug in de NBA! Tenminste, als we zijn agent moeten geloven. De voormalige ster van de universiteit van Gonzaga tekent een contract voor één jaar bij de Portland Trail Blazers. De 27-jarige schutter keerde in 2010 de sport de rug toe, maar hij speelde zich afgelopen zomer tijdens de verschillende Summer Leagues in de kijker. Zo scoorde hij gemiddeld 20 punten voor de Los Angeles Clippers.
Morrison werd in de NBA Draft van 2006 als derde gekozen door de Charlotte Bobcats van Michael Jordan. De kersverse Bobcat kende een redelijk rookie-seizoen, twaalf punten per wedstrijd, alleen liep hij een jaar later een Derrick Rose blessure op. Morrison vierde nog wel als bankspeler twee titels met de Los Angeles Lakers. Laatste wapenfeit? In 2010 werd zijn contract ontbonden bij de Washington Wizards.
Een trap na
Morrison verliet de NBA via de achterdeur, voer voor fans en journalisten om de schutter een trap na te geven. “Ik ben geen slecht persoon. Ik heb niemand neergestoken. Ik ben hoog gekozen in de Draft en ik was niet goed genoeg om de verwachtingen waar te maken”, kijkt Morrison terug in een gesprek met Grantland. “Ik begrijp het, echt, maar op een gegeven moment ging het te ver.”
De liefde voor het spelletje hervond hij in Servië en Turkije, alleen al omdat hij daar aan spelen toekwam en mocht doen waar hij goed in is: het schieten van de bal. Zijn missie afgelopen zomer was dan ook duidelijk. Spelen in de NBA of stoppen. De Trail Blazers geloven in hem.
“Hard work beats talent when talent doesn’t work hard.” Zo luidt een oude wijsheid in de NBA. Maar sommige talenten bereiken nooit hun volledige potentieel dankzij van blessures. Ze zijn daardoor niet in staat om zichzelf fysiek 100% te geven, moeten vaker dan normaal rust nemen en/of zien hun carrière vroeg eindigen. Sport Amerika dook de geschiedenis in op zoek naar de twaalf grootste talenten die last hadden van de vloek der blessures. Deel 1: Bill Walton en Andrew Toney.
Bill Walton
Als je een groep NBA-fans vraagt om de vijf beste centers aller tijden op te sommen, hoor je waarschijnlijk de namen: Russell, Chamberlain, Abdul-Jabbar, Olajuwon en O’Neal. Maar enkelen zullen zeggen: “En als eervolle vermelding: Bill Walton!” Het doet eer aan het talent van de ‘Big Red-Head’ maar tegelijkertijd geeft het een wrange bijsmaak. Walton zou in die top vijf moeten staan. Spijtig genoeg ontzegden vooral zwakke voeten hem een lange carrière.
Bill Walton was in het bezit van een speciale gave. Hij had een ongewoon groot speloverzicht voor een center en was daarnaast maar geïnteresseerd in één ding: winnen. Hij had een neus voor de open man en tot op de dag van vandaag wordt hij gezien als de beste ‘passing center’ ooit. En van het verdedigen wist ie ook alles af. Walton had dus alles om het te maken en aanvankelijk won hij ook wat er te winnen viel.
Hij speelde vier jaar onder legendarische coach John Wooden bij de UCLA Bruins. Daarmee won hij in 1971, 1972 en 1973 de NCAA titel. Hij werd daarbij telkens verkozen tot beste speler van de Final Four. Hij werd ook drie jaar op rij verkozen tot beste speler van het jaar. De Bruins bleven liefst 88 wedstrijden op rij ongeslagen, en Walton vervulde de rol van center.
Gezien zijn gigantische succes in college was het geen verrassing dat de Portland Trail Blazers Walton als eerste selecteerden in de 1974 NBA draft. Walton verkoos de NBA boven de toen nog bestaande ABA, ondanks dat zij hem een eigen team in Californië aanboden. Spijtig genoeg sloegen de blessures meteen toe. Walton brak in zijn eerste twee seizoenen zijn voet, been, neus en pols.
In het seizoen 1976-1977 was hij echter fit en leidde hij zijn Blazers in de eerste playoffs in de clubgeschiedenis recht naar de titel. Eerst werden de Lakers van Kareem met een droge ‘sweep’ naar huis gestuurd en in de Finals werden de Sixers van Julius Erving met 4-2 verslagen. Walton ontving de Finals MVP met gemiddeldes van negentien punten, negentien rebounds, vijf assists, bijna vier bloks en een schotpercentage van 55%.
Het volgende seizoen leken de Blazers opnieuw op weg naar de titel. Ze wonnen vijftig van hun eerste zestig wedstrijden. Maar toen brak Walton zijn voet. Hij kwam terug voor de playoffs maar blesseerde zich opnieuw in de tweede wedstrijd tegen de Supersonics. Walton werd wel verkozen tot MVP maar in de playoffs konden de Blazers geen potten meer breken.
Hij speelde het volgende seizoen niet, het jaar erna slechts veertien wedstrijden voor de Clippers en de twee daaropvolgende seizoenen geen enkele wedstrijd. Van 1982 tot 1985 vond hij steeds meer zijn oude vorm terug, hoewel hij nooit meer zó goed zou worden. Voor het seizoen 85/86 trok hij naar de Celtics, waar hij zijn laatste kunstjes toonde. Hij pakte de titel met misschien wel het beste team ooit en werd verkozen tot ‘Sixth Man of the Year’. Het jaar erop blesseerde hij zich echter opnieuw en speelde nauwelijks. Hij spendeerde het seizoen 87/88 op de ‘injury list’ en besloot, na een mislukte comeback, om er in 1990 een punt achter te zetten.
Walton is daarmee houder van een illuster record: meest gemiste wedstrijden. Hij zou later verklaren vaak aan zelfmoord gedacht te hebben door de vele pijn die hij moest doorstaan.
Andrew Toney
Bijnamen worden vaak gegeven omwille van het algemene beeld van een speler, soms omwille van een bepaalde eigenschap die eruit springt. Magic, Black Mamba, Big Fundamental… Er zijn maar weinig spelers die een bijnaam krijgen omwille van hun prestaties tegen één specifiek team. Andrew Toney is zo iemand. Zijn bijnaam is de ‘Boston Strangler’. Duidelijker kan haast niet. Toney was meer dan eens de beslissende factor in de hard bevochten wedstrijden tussen de Sixers en de Celtics in de eerste helft van de jaren ’80.
Het is 1982. In het Oosten zijn de Celtics en de Sixers elkaars grote concurrenten en twee spelen tegen elkaar in de Conference Finals. Het parket staat vol met topspelers: Bird, McHale, Parish, Archibald, Erving, Cheeks, Dawkins, Bobby Jones en…Andrew Toney. De Sixers nemen een 3-1 voorsprong, onder meer door 30 punten in Game 2 en 39 punten in Game 4 van Toney. De Celtics komen echter terug tot 3-3 en Toney lijkt afgeschreven met drie punten in Game 6. Maar opnieuw doet hij zijn bijnaam eer aan. Hij tekent voor 34 punten en zes assists in de beslissende wedstrijd. De Sixers verliezen dan wel de Finals met 4-2 tegen de Lakers, Toney was op zijn best. Hij was goed voor gemiddeld 26 punten, acht assists en een schotpercentage van 53%.
Een jaar later is het wel raak voor de Sixers. Met de komst van Moses Malone verpulveren ze de tegenstand op weg naar de Finals. De Bucks worden in de Conference Finals met 4-1 geklopt. Toney is goed voor gemiddeld 22 punten tegen Sidney Moncrief, door velen beschouwd als één van de beste verdedigers ooit. In de Finals krijgen de Lakers een ‘sweep’ om de oren en Toney tekent voor gemiddeld 22 punten en zes assists.
Spijtig genoeg doken al snel een reeks stressfracturen op in zijn voeten. In die tijd waren deze blessures moeilijk te behandelen. Toney speelde tussen 1985 en 1988 nog maar 87 wedstrijden, waarvan slechts zeventien als starter. De Boston Strangler moest na amper acht seizoenen de basketbalschoenen aan de haak hangen. Het laatste woord is hier aan Larry Bird: “Of ik hem herinner? Ja, ik herinner hem. Ik wou dat we hem niet waren tegengekomen. Hij was een ‘killer’. Hij was de beste die ik ooit zag in crunch time. We hadden niemand die hem kon stoppen. Niemand.”
Dan Gadzuric is vandaag officieel gewaived door de Portland Trail Blazers. De Nederlandse center verruilde afgelopen zondag de New York Knicks voor de Trail Blazers, maar daar heeft hij dus geen toekomst.
Wat hebben Sam Bowie en Greg Oden gemeen met de Portland Trail Blazers? Beide heren haalden vanwege blessures nooit hun potentieel als dominante center onder de borden. Toch weerhoudt het de organisatie er niet van om het te blijven proberen, want er ligt een bod op tafel van 58 miljoen dollar verspreid over vier seizoenen om de talentvolle center Roy Hibbert binnen te halen.
Als Hibbert op 11 juli in gaat op het voorstel van de Blazers, dan hebben de Indiana Pacers drie dagen de tijd om het bod te evenaren en de 25-jarige All-Star te behouden voor de club. Portland GM Neil Olshey ziet in Hibbert een goede low-post speler die zijn plafond nog lang niet heeft bereikt. Kortom, een perfecte versterking in de line-up naast sterspeler en power forward LaMarcus Aldridge.
Ondertussen bouwen de Pacers ook verder aan de toekomst en maakten ze maandag bekend dat de 26-jarige guard George Hill voor vijf seizoenen bijtekent. Hill begon het afgelopen jaar als de back-up guard van Darren Collison, maar veroverde in de laatste weken van het reguliere seizoen een plaats bij de starting five.
Damian Lillard is de nieuwe rookie van het jaar. De 22-jarige guard van de Portland Trail Blazers was de grote favoriet voor de onderscheiding. Lillard, die in de draft door de Blazers als zesde werd gekozen, is de vierde speler van de Trail Blazers die de award in ontvangst mag nemen. Brandon Roy (2007), Sidney Wicks (1972) and Geoff Petrie (1971) gingen hem voor.
Dan Gadzuric is vandaag officieel gewaived door de Portland Trail Blazers. De Nederlandse center verruilde afgelopen zondag de New York Knicks voor de Trail Blazers, maar daar heeft hij dus geen toekomst.