De winstreeks van de Miami Heat is nog steeds in volle gang. Ook de Detroit Pistons hadden niets in te brengen tegen de Heat. De ploeg uit Florida was voor eigen publiek veel te sterk voor de matige Pistons en boekte in een eenzijdig duel met een 103-89 score de 25e zege op rij. Wie anders dan LeBron James zette de toen met een sterke allround game. Hij eindigde het duel met 29 punten (12-15 FG), 8 rebounds en 8 assists.
Zoals wel vaker deze reeks lieten de Heat het in de eerste helft wat afweten. Maar na de 27 punten achterstand in Cleveland, lieten LeBron James en co het niet nog een keer zo ver komen. Telkens werd het gaspedaal voldoende ingedrukt om Detroit niet te ver weg te laten lopen. Bij rust hadden de Pistons dan ook maar een voorsprong van drie punten. In de tweede helft was het Miami Heat dat de touwtjes in handen nam en zonder problemen de overwinning pakte.
Bij de Pistons speelde Greg Monroe een ijzersterke wedstrijd met 23 punten, 15 rebounds en zes assists.
De voornaamste vraag op dit moment in de NBA is: welke ploeg wordt de eerste sinds begin februari die Miami verslaat. Wie stopt deze winstreeks. Gaan de Miami Heat daadwerkelijk het stokoude record van ruim veertig jaar geleden van de Los Angeles Lakers breken? Meer dan 33 zeges? Hier de komende negen wedstrijden van de Heat: Bobcats, @Magic, @Bulls, @Hornets, @Spurs, Knicks, @Bobcats, 76ers, Bucks.
Waar wij met Sport Amerika dagelijks stilstaan bij al het laatste nieuws in de NBA, is het ook niet slecht om af en toe terug te kijken. Met NBA History kijken we terug naar bijzondere teams en indrukwekkende spelers die gedurende de jaren zoveel indruk hebben gemaakt dat we ze graag nog een keer uitlichten.
Ben Gordon maakte deze week negen op negen driepunters en evenaarde daarmee het record van Latrell Sprewell. Het gebeurt niet vaak dat een record geëvenaard, laat staan gebroken, wordt. Sport Amerika keek daarom eens in de geschiedenisboeken en zocht naar de records die mogelijk tot in de eeuwigheid zullen blijven bestaan. Wat volgt is een overzicht van de meest onbreekbare records uit de NBA. Hierbij deel 1 van 3.
Wilt Chamberlain: 50 punten per wedstrijd
Wilt the Stilt is zonder twijfel één van de beste ‘scoring machines’ in de geschiedenis van de NBA. Hij speelde zijn eerste wedstrijd in 1959 met de toen nog Philadelphia Warriors en scoorde…43 punten tegen de Knicks. Met een lengte van 216cm en 125kg was hij dan ook veel te groot en veel te sterk voor de meeste van zijn tegenstanders. Hij eindigde zijn eerste seizoen met een gemiddelde van 37 punten en zijn tweede met 38 punten per wedstrijd. Maar in zijn derde seizoen (1961-1962) verbaasde hij de hele basketbalwereld door gemiddeld 50 punten te maken. Daarnaast was hij ook nog goed voor 26 rebounds. Hij ondernam bijna 40 schotpogingen en 17 vrijworpen per wedstrijd.
Voor Wilt waren het de perfecte omstandigheden. Er was een enorme ‘scoring boom’ aan de gang. De toen negen teams waren goed voor gemiddeld bijna 119 punten per wedstrijd. Ze ondernamen samen 8.619 schoten en pakten 5.713 rebounds. Ter vergelijking: in het seizoen 2007-2008 scoorden de 30 teams gemiddeld 100 punten, ondernamen ze 6.683 schoten en pakten ze 3.442 rebounds. Met andere woorden, er werd weinig defense gespeeld en het tempo van de wedstrijden was enorm snel. Ieder team speelde zoals de ‘run-and-gun’ Suns van Steve Nash, Amare Stoudemire en Shawn Marion. Dat seizoen was Oscar Robertson daarom ook goed voor een ‘triple-double’ met 31 punten, 12 rebounds en 11 assists. Bovendien waren er nog geen regels voor onder andere ‘goaltending’ waardoor Chamberlain heel wat gemiste schoten rechtstreeks in de korf kon duwen.
De enige speler die het dichtst in de buurt van dit record kwam, was…Wilt Chamberlain zelf. Hij maakte namelijk 45 punten per wedstrijd in het volgende seizoen. Michael Jordan maakt in het seizoen 1986-1987 gemiddeld 37 punten maar dat is nog steeds heel wat punten verwijderd van het record van Wilt.
Wilt Chamberlain: 100 punten in een wedstrijd
Dit is misschien wel het meest bekende record van de man met de meeste records in de geschiedenis van de NBA. Chamberlain maakte 36 van zijn 63 schoten en 28 van zijn 32 vrijworpen, een prestatie op zich voor de anders zwak schietende Chamberlain vanaf de vrijworplijn. Hij eindigde de wedstrijd tegen de Knicks in maart van 1962 met exact 100 punten.
Eerder in het seizoen had hij het bestaande record van 71 punten van Elgin Baylor al gebroken door 78 punten te maken tegen de LA Lakers. Dit en het volgende seizoen zou hij ook goed zijn voor wedstrijden van 73 punten (2x), 72 punten, 70 punten, 67 punten (4x) en 65 punten (2x).
De speler die het dichtst bij Wilt’s record van 100 punten kwam, was Kobe Bryant. Die maakte in 2008 namelijk 81 punten tegen de Toronto Raptors. The Black Mamba maakte 21 van zijn 33 tweepunters, 7 van zijn 13 driepunters en 18 van zijn 20 vrijworpen in 42 minuten. In de tweede helft alleen al maakte hij 55 punten. Andere spelers die enigszins ‘in de buurt’ kwamen: David Thompson met 73 punten in 1978, David Robinson met 71 punten in 1994, Michael Jordan met 69 punten in 1990 en Pete Maravich met 68 punten in 1977.
Wilt Chamberlain: 55 rebounds in een wedstrijd
Chamberlain was niet alleen een ‘scoring machine’ maar ook een ongelooflijke rebounder. Zoals hierboven vermeld, waren de omstandigheden perfect. Het hoge tempo en de daarom vele schoten in combinatie met een lagere efficiëntie in die tijd leidden tot enorm veel beschikbare rebounds. Aan het einde van het seizoen 1959-1960 had Bill Russell, legende van de Boston Celtics en dé rivaal van Wilt, liefst 51 rebounds gepakt in een wedstrijd tegen de Syracuse Nationals. Een jaar later was het de beurt aan Wilt. Hij pakte 55 rebounds in een wedstrijd tegen de…Boston Celtics en Bill Russell, hoewel die de wedstrijd wonnen met 132-129.
Sindsdien is niemand nog echt in de buurt gekomen van dit record. Nate Thurmond pakte 42 rebounds in 1965 en Jerry Lucas 40 in 1964 maar in grofweg de laatste 20 jaar is de speler die het dichtste kwam Charles Oakley met 35 rebounds in 1988. Kevin Love deed zijn best door vorig seizoen 31 rebounds te pakken maar dat zijn er nog steeds 24 minder dan Wilt. Dit is ook logisch want bijvoorbeeld in het seizoen 2008-2009 pakten de 30 teams gemiddeld ‘slechts’ 41 rebounds.
Bill Russell: 11 titels
Wilt Chamberlain mag dan wel een lijst aan records op zijn naam staan hebben, zijn rivaal Bill Russell (foto boven met rechts Kobe Bryant) bezit het misschien wel belangrijkste record. Russell behaalde in een carrière van dertien jaar liefst elf titels. De enige seizoenen dat hij geen titel behaalde waren 1957-1958 toen de St. Louis Hawks (Bob Pettit) wonnen en 1966-1967 toen de Philadelphia 76′ers (Wilt Chamberlain) de titel pakten.
De enige speler die echt dichtbij komt is Sam Jones met tien titels…een ploegmaat van Russell. Verderop volgen nog vier Celtics met acht titels: John Havlicek, Tom Heinsohn, KC Jones en Tom Sanders. De eerste niet-Celtic in het lijstje is Robert Horry met zeven titels, evenveel als Celtic Frank Ramsey. Daarna volgen Bob Cousy (nog een Celtic) Michael Jordan, Scottie Pippen en Kareem Abdul-Jabbar met zes titels. De eerste nog actieve spelers zijn Kobe Bryant en Derek Fisher met vijf titels. Tim Duncan heeft er vier.
Chicago Bulls: 72 overwinningen in een seizoen
72-10… Iedere basketbalfan die zichzelf enigszins serieus neemt, weet feilloos wat deze cijfercombinatie betekent. In het seizoen 1995-1996 wonnen de Chicago Bulls liefst 72 van hun 82 wedstrijden op weg naar hun vierde titel van het decennium. Het team van onder andere Michael Jordan, Scottie Pippen, Dennis Rodman en Toni Kukoc verloor slechts twee maal in het eigen United Center en de laatste drie verloren wedstrijden gebeurden met een totaal verschil van drie punten, dus drie verliezen met één punt verschil. Memorabel was het verlies in Toronto tegen de toen nieuwe Raptors. De ganse club en de fans vierden alsof ze net de titel gewonnen hadden.
De situatie voor de Bulls was nagenoeg perfect. De NBA kende twee nieuwe teams met naast de Raptors ook de Vancouver Grizzlies en ook andere relatief jonge teams zoals de Heat en de Clippers hadden het moeilijk om hun weg te vinden. Bovendien waren een heel aantal gevestigde waarden, zoals de Celtics en de Pistons, aan het heropbouwen. Daarnaast waren de Bulls en Michael Jordan uit op wraak. De Bulls omdat ze wilden bewijzen dat ze nog steeds met voorsprong het beste team ter wereld zijn en Michael Jordan omdat die op zoek was naar eerherstel na zijn uitstap naar het baseball en de zwakke prestatie tegen de Magic in de playoffs van 1995.
De laatste jaren zijn er slechts enkele teams geweest die in de buurt kwamen van de Bulls. De Dallas Mavericks wonnen 67 wedstrijden in het seizoen 2006-2007 alvorens in de eerste ronde te verliezen van de GS Warriors. Ook de Lakers van 1999-2000 wonnen 67 wedstrijden maar pakten wel overtuigend hun eerste titel sinds 1988. De Celtics wonnen in het seizoen 2007-2008 66 wedstrijden op weg naar hun eerste titel sinds 1986 en ook de Cavaliers van 2008-2009 wonnen 66 wedstrijden. Datzelfde seizoen pakten de Lakers uit met 65 overwinningen maar de meeste overwinningen door een team uit LA werden al veel eerder genoteerd…
Daarover en veel meer komt u morgen alles te weten in deel 2 van deze serie!
Waar wij met Sport Amerika dagelijks stilstaan bij al het laatste nieuws in de NBA, is het ook niet slecht om af en toe terug te kijken. Met NBA History kijken we terug naar bijzondere teams en indrukwekkende spelers die gedurende de jaren zoveel indruk hebben gemaakt dat we ze graag nog een keer uitlichten.
Het leek wel alsof Kareem Abdul-Jabbar voor altijd basketball zou blijven spelen. De man speelde liefst twintig seizoenen (1969-1989) in de NBA en bleef tot op zijn laatste dagen belangrijk voor zijn team. Kareem bleek doorheen zijn carrière offensief onstopbaar door zijn typische ‘skyhook’, een schot dat hij perfectioneerde en hem bijna nooit in de steek liet. Maar Kareem was meer dan een ‘scoring machine’ en is terecht een van de grootste namen in de geschiedenis van het basketbal.
Kareem Abdul-Jabbar, bijna iedereen kent zijn naam en niet verwonderlijk. Twintig jaar lang was hij een begrip in de wereld van het basketball en een voorbeeld voor zoveel jonge talenten. Het is dan ook typerend dat hij meestal aangesproken wordt met zijn voornaam alleen, net zoals de meeste legendes. Hij wordt niet altijd in dezelfde categorie geplaatst als Michael Jordan maar hij verdient zijn plaats bij de absolute top van het basketball aangezien er weinig spelers zò goed en zò succesvol waren.
Voor Kareem begon het allemaal in New York, waar hij geboren werd als Ferdinand Lewis Alcindor (kortweg Lew). Toen hij pas het levenslicht zag, kon je al merken dat hij enigszins een speciaal mannetje was. Hij was 57cm lang en woog bijna zes kilogram. Als ‘high school’ koos hij voor Power Memorial, die hij naar drie regionale titels leidde. Met Kareem in het team verloren ze slechts twee keer in 79 wedstrijden en wonnen ze 71 wedstrijden na elkaar.
UCLA
Daarna trok de boomlange Kareem, die vaak aanzien werd als een ‘freak’ door zijn klas- en ploeggenoten, naar Californië om er te spelen voor de UCLA Bruins van John Wooden. De Bruins waren hét ‘college basketball’ team bij uitstek en de aanwezigheid van Kareem maakte hen enkel sterker. Met hem won UCLA de NCAA titel drie keer na elkaar (1967, 1968 en 1969) en Kareem werd daarbij iedere keer verkozen tot beste speler in het NCAA tornooi. In 1967 en 1969 werd hij ook verkozen tot Speler van het Jaar en in 1969 won hij de allereerste ‘Naismith College Player of the Year’ award.
De Bruins verloren slechts twee keer in 90 wedstrijden met Kareem. Een keer tegen USC en een keer tegen de Houston Cougars. Die laatste wedstrijd was de eerste ‘regular season college game’ die nationaal uitgezonden werd. Bij de Cougars was Elvin Hayes (later kampioen met de Washington Bullets) goed voor 39 punten en vijftien rebounds. Kareem was in een vorige wedstrijd geraakt aan zijn oog en maakte slechts vijftien punten. De Cougars versloegen de Bruins met 71-69 en de wedstrijd kreeg de naam ‘Game of the Century’ omdat het verlies het einde betekende van de ‘winning streak’ van 47 wedstrijden van de Bruins. Kareem zou later nog eens geraakt worden aan zijn oog en daarom beslissen om ‘goggles’ (grote bril) te dragen tijdens wedstrijden. Een jaar later klopten de Bruins, met een gezonde Kareem, de Cougars makkelijk met 101-69.
Kareem zorgde wel voor een minder positief effect: in 1967 werd het verboden om te ‘dunken’ in het ‘college basketball’, voornamelijk door de dominantie van Kareem. De regel werd pas teruggedraaid in 1976. Bovendien zorgde hij voor heel wat controverse. Kareem was opgevoed als Christen maar koos bewust voor de Islam in 1968. Aanvankelijk was hij zelfs lid van de ‘Nation of Islam’ (van o.a. Malcolm X) maar hij koos uiteindelijk voor het Soennitisch geloof (Google/Wikipedia voor uitleg). Zijn geweten hield hem ook weg van de 1968 Olympische Spelen want hij weigerde te spelen voor Team USA omwille van de slechte behandeling van zwarten.
Milwaukee Bucks
Controversieel of niet, hij werd als eerste geselecteerd in de 1969 NBA Draft door de Milwaukee Bucks, die een ‘coin flip’ wonnen van de Phoenix Suns. De Bucks hadden net hun eerste seizoen erop zitten en konden dus alle hulp goed gebruiken. Hij kreeg ook een bod vanuit de ABA want hij was ook daar als eerste geselecteerd, door de New York Nets, en van de Harlem Globetrotters maar koos voor de NBA. In zijn debuut leidde hij de Bucks met 29 punten meteen naar een overwinning tegen de Detroit Pistons. Kareem won de ROY overtuigend want hij was goed voor gemiddeld 29 punten, veertien rebounds en vier assist. De Bucks wonnen het Oosten met 56 wedstrijden maar verloren van de Knicks in de ‘Eastern Division Finals’.
In de zomer van 1971 maakten de Bucks een deal die legendarisch point guard Oscar Robertson naar Milwaukee bracht. Met een betere wordende Kareem en ‘role players’ als Bob Dandrigde, John McGlocklin, Greg Smith, Bob Boozer en Lucious Allen veroverden de Bucks hun eerste titel in amper hun derde seizoen. Het team won 66 wedstrijden tijdens het seizoen, waaronder een toen record twintig op een rij, en domineerde de playoffs. Ze zorgden daarbij voor amper de tweede ‘sweep’ (4-0) in de NBA Finals tegen de Baltimore Bullets.
Kareem won dat jaar zijn eerste MVP-award en Finals MVP-award, leidde de NBA in scoring met 31,7 punten per wedstrijd en was goed voor gemiddeld zestien rebounds. Na dit seizoen veranderde hij zijn naam van Lew Alcindor naar Kareem Abdul-Jabbar. Het volgende seizoen was een statistisch hoogtepunt voor Kareem. Hij was namelijk goed voor gemiddeld bijna 35 punten, bijna zeventien rebounds en bijna vijf assists. Maar dit keer werden de Bucks geklopt door de Los Angeles Lakers, het team waarvan zij de legendarische ‘winning streak’ van 33 wedstrijden eerder nog stopten.
Ook in de jaren daarop bleven de Bucks top. In 1974 speelden ze opnieuw de NBA Finals maar verloren verrassend na zeven wedstrijden van de Boston Celtics. Kareem klaagde toen herhaaldelijk over het overdreven fysieke spel van de Celtics en vooral van center Dave Cowens. Maar na dit seizoen besliste Robertson om met pensioen te gaan en de Bucks verloren hun status van ‘title contender’. In 1975 werden de Bucks helemaal naar de kelder van de NBA verwezen toen Kareem vroeg om een ‘trade’. Hij voelde zich ‘cutureel niet op zijn plaats’ in Milaukee en wilde ofwel naar New York ofwel naar Los Angeles.
Los Angeles Lakers
Het werd uiteindelijk ’the city of Angels’, Los Angeles. De Lakers waren een gewoon team na het pensioen van zowel Jerry West als Wilt Chamberlain. Met Kareem werden ze opnieuw relevant, hoewel ze aanvankelijk niet echt doordrongen tot de top. Zelfs met Jerry West als coach geraakten de Lakers niet verder dan de ‘Western Conference Finals’. Spelers als Jamaal Wilkes, Norm Nixon en Adrian Dantley waren talentvol maar misten de nodige ervaring.
Kareem was wel weer op zijn best. Hij won in 1977 zijn vijfde MVP-award in zeven seizoenen en kwam daarmee op gelijkte hoogte van Bill Russell. Dat was gezien zijn dominantie geen verrassing maar bij de start van het seizoen toch onverwacht. Kareem brak namelijk zijn hand in de eerste wedstrijd van het seizoen toen hij Keith Benson van de Houston Rockets een rake klap verkocht na een elleboogstoot. Hij miste daardoor twintig wedstrijden.
De doorbraak naar de top kwam er dan toch nadat de Lakers Magic Johnson selecteerden in de 1979 NBA Draft. De Lakers bereikten meteen de NBA Finals en klopten daarin Julius Erving en de Philadelphia 76′ers na zes wedstrijden. Magic won Finals MVP na zijn legendarische zesde wedstrijd (gestart als center i.p.v. de geblesseerde Kareem en goed voor 42 punten, vijftien rebounds en zeven assists) maar het was Kareem die de Lakers in ‘pole-position’ plaatste. In de eerste vijf wedstrijden was hij namelijk goed voor 33 punten, veertien rebounds en bijna vijf bloks.
Kareem werd dat jaar voor de zesde keer verkozen tot MVP en is daarmee tot op vandaag recordhouder. Gedurende de jaren ’80 zou hij hierna nog zes seizoenen goed zijn voor minstens twintig punten per wedstrijd. Dat is dus tot zijn 38ste. Hij won nog vier titels met de Lakers (1982, 1985, 1987 en 1988) waarbij hij één keer verkozen werd tot Finals MVP (1985).
Afscheid
Zoals het een legende waardig is, nam Kareem afscheid op het allerhoogste niveau. De Lakers speelden namelijk ook in 1989 de NBA Finals maar verloren echter in vier wedstrijden van de Detroit Pistons. Kareem was toen 41 jaar oud maar toch nog steeds goed voor dertien punten, vijf rebounds en één block. Tijdens de derde wedstrijd was hij zelfs goed voor 24 punten en dertien rebounds.
Tijdens het reguliere seizoen werd hij in alle steden uitgewuifd met een aangename show. Hij kreeg overal geschenken, gaande van ingekaderde truitjes tot een boot met daarop de boodschap ‘Captain Skyhook’. Deze grote liefde van de fans kwam niet onverwacht maar Kareem’s relatie met fans van de NBA was aanvankelijk niet optimaal. Er was zijn controversiële keuze voor de Islam, zijn naamsverandering als gevolg daarvan en de weigering om te spelen voor Team USA. Maar daarnaast was Kareem een erg gesloten persoon en ook op het veld iemand die altijd rustig bleef. Daarom groeide de perceptie dat hij niet gepassioneerd was door het spel. Het was pas later in zijn carrière dat hij zich meer ging open stellen voor de media en de fans.
Kareem eindigde zijn loopbaan als de speler die de meeste punten ooit scoorde met 38,387 punten (gemiddeld 24,6). Daarnaast was hij goed voor 17,440 rebounds (gemiddeld 11,2), 3189 bloks (gemiddeld 2,6) en een schotpercentage van 55,9%. Hij speelde 1560 wedstrijden, het meeste in de geschiedenis tot Robert Parish dit record verbrak.
Hij was goed voor tien wedstrijden van minstens vijftig punten (allemaal met de Bucks), met een piek van 55 punten tegen de Boston Celtics in 1971. Daarnaast maakte hij liefst zeventig keer minstens veertig punten, waarvan 55 met de Bucks en vijftien met de Lakers.
Hij won zoals eerder gezegd zes titels, zes MVP-awards, twee Finals MVP-awards en was ROY. Daarnaast was hij goed voor tien ‘All-NBA First Team’ selecties (en vijf ‘Second Team’ selecties), vijf ‘All-NBA Defensive First Team’ selecties (en zes ‘Second Team’ selecties) en was hij negentien keer een ‘All-Star’. En hij won drie NCAA titels op een rij. Hiermee is hij een van de meest succesvolle speler aller tijden. Zijn rugnummer 33 werd dan ook vereeuwigd door zowel de Bucks als de Lakers en in 1995 werd hij geïntroduceerd in de ‘Hall of Fame’.
Skyhook
De bijnaam die Kareem vaak kreeg was ‘Cap’, een afkorting van ‘Captain’. En dat kwam dan weer voort van ‘Captain Skyhook’. De Skyhook zal voor eeuwig en altijd verbonden blijven met Kareem Abdul-Jabbar. Hij leerde de techniek als jonge speler kennen door de ‘Mikan Drill’, een reeks oefeningen ontwikkeld door legende George Mikan. Kareem zag snel de effectiviteit van het schot in, zeker gezien zijn enorme lengte, en werkte lang en hard om het schot te perfectioneren. Aanvankelijk maakte hij de skyhook enkel met zijn rechterhand maar gaandeweg leerde hij ook om het schot uit te voeren met zijn linkerhand. De combinatie van zijn lengte en zijn talent was dodelijk en enkel spelers als Wilt Chamberlain en Hakeem Olajuwon konden zijn skyhook ooit blokken.
Naast en na het basketball
Kareem deed tijdens zijn carrière meer dan alleen basketballen. Hij had altijd al een passie voor acteren. Door zijn bekendheid en imposant voorkomen mocht hij dan ook meespelen in een aantal films en televisieseries. Al in 1971 speelde hij ‘Hakim’ in de film Game of Death. Zijn karakter vecht daarin tegen niemand minder dan martial arts legende Bruce Lee. En in 1980 speelt hij co-piloot ‘Roger Murdock’ in de film Airplane! Daarnaast speelde hij mee in bekende series als Full House, Everybody Loves Raymond en The Fresh Prince of Bel Air.
Maar daar stopt het niet. Al tijdens zijn carrière schreef hij een eerste biografie, getiteld Giant Steps. Een jaar na zijn afscheid van het basketball schreef hij een tweede biografie, getiteld Kareem. Maar hij schreef na zijn carrière ook een aantal boeken over de geschiedenis van Afro-Amerikanen. Zo schreef hij in 2004 het boek Brothers in Arms: The Epic Story of the 761st Tank Batallion WWII’s Forgotten Heroes, het verhaal van een legereenheid bestaande uit enkel Afro-Amerikanen gestationeerd in Europa.
Dit jaar werd hij daarbovenop benoemd tot cultureel ambassadeur voor de Verenigde Staten door Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton.
Op het vlak van gezondheid schrijft Kareem veel toe aan yoga. Hij stond bekend om zijn strakke fitness regime en al in 1976 voegde hij daar yoga aan toe. Hij zou later zelf verklaren dat hij zonder yoga nooit zo’n lange carrière zou gehad hebben. Maar een gezond leven is blijkbaar nooit een garantie op een goede gezondheid op je oude dag. Kareem heeft al lang last van migraine en neemt daarvoor medicinaal marihuana. Daarnaast werd in 2009 een soort van leukemie vastgesteld bij de toen 62-jarige Kareem. Gelukkig is zijn toestand anno 2012 verre van zorgwekkend.
In volgend filmpje kan u de tien beste momenten uit de lange carrière van Kareem bekijken:
De Golden State Warriors hebben Jerry West aangenomen om bij hen te werken als raadgever en lid van de uitvoerende raad. West zal de staf en zakelijke kant van het team ondersteunen. Een van de meest gerespecteerde mensen in de NBA zal nu werken voor de één van de minst succesvolle franchises.
,,Zijn verwezenlijkingen in deze business als zowel een speler en een stafmedewerker zijn bijna niet te beschrijven,” zei nieuwe eigenaar Joe Lacob. ,,Het is simpelweg een winnaar, en om eerlijk te zijn, je kan er nooit genoeg van hebben in je organisatie.”
De Hall of Famer was 14 maal All-Star met de Los Angeles Lakers en is de persoon in het logo van de NBA. Hij was 18 jaar actief als general manager van de Lakers en werkte vijf jaar in de staf van de Memphis Grizzlies. Beide organisaties bouwde hij van het begin op naar successen.
West maakt deel uit van de nieuwe staf die als doel heeft de ploeg terug naar de play-offs te brengen. Sinds 1994 lukte het de Warriors maar één keer om in de play-offs te komen. Ze zijn ook op zoek naar een nieuwe coach nadat het contract van Keith Smart niet werd vernieuwd.
,,Ik ben echt blij met iemand van zijn kaliber in onze organisatie,” zei mede-eigenaar Gruber. ,,Hij heeft respect verdiend bij iedereen in de NBA. Zijn gevoel voor business zal ons zeker helpen. Zijn loopbaan is echt fantastisch te noemen en zijn naam alleen is een synoniem voor winnen en succes.”
Zowel de New York Knicks als de Denver Nuggets zijn beter geworden van de Carmelo Anthony-trade. Dat vindt althans Hall of Famer Jerry West. De voormalige guard van de Los Angeles Lakers (1960-1973) is van mening dat de huidige resultaten niet bepalend zijn of de transfers succesvol genoemd kunnen worden.
,,Denver speelt goed. Ze hebben absoluut meer diepte in hun selectie dan voor de trade. Maar de realiteit van een trade als deze is dat je er pas volgend jaar of het jaar erop een oordeel over kan vellen. Welk team profiteert hier het meest van? Welk team boekt de meeste progressie richting het ultieme doel van elke club? Dat is het winnen van titels,” verklaart West.
Op 21 februari kwam de ingewikkelde deal rond. In een notendop: de New York Knicks kregen in Carmelo Anthony hun gewilde superster. De forward nam spelverdeler Chauncey Billups mee van Denver naar de ploeg van coach Mike D’Antoni, terwijl onder meer Danilo Gallinari, Raymond Felton en Wilson Chandler de overstap naar de Nuggets maakten.
Sindsdien zijn de Nuggets hot en de Knicks not. In het Melo-loze tijdperk is Denver’s record: 12-4 en staat de ploeg vijfde in de Western Conference. De cijfers in New York zien er heel anders uit vanaf 22 februari: 7-11. In het oosten is het team van de vijfde naar de zevende plek gezakt met een track record van 35-37.
Maar deze cijfers vindt West, twaalfvoudig All Star, nietszeggend. De ex-general manager van de Lakers en de Memphis Grizzlies doet het af als scorebordjournalistiek. Hij predikt rust en zegt dat het veel te vroeg voor paniek is.
,,Op zulke factoren moet je een trade niet beoordelen,” is de duidelijke opinie van Mr Clutch. ,,De Knicks hebben niet alleen Carmelo gehaald, maar ze hebben ook in Chauncey Billups een geweldige speler erbij. Hij is echt heel goed. Ze hebben dus twee echt goede spelers gehaald, maar ze spelen nog niet zo lang met elkaar in deze samenstelling, daarom zeg ik: ‘heb geduld’.”
De winstreeks van de Miami Heat is nog steeds in volle gang. Ook de Detroit Pistons hadden niets in te brengen tegen de Heat. De ploeg uit Florida was voor eigen publiek veel te sterk voor de matige Pistons en boekte in een eenzijdig duel met een 103-89 score de 25e zege op rij. Wie anders dan LeBron James zette de toen met een sterke allround game. Hij eindigde het duel met 29 punten (12-15 FG), 8 rebounds en 8 assists.
Wilt Chamberlain: 100 punten in een wedstrijd
Controversieel of niet, hij werd als eerste geselecteerd in de 1969 NBA Draft door de Milwaukee Bucks, die een ‘coin flip’ wonnen van de Phoenix Suns. De Bucks hadden net hun eerste seizoen erop zitten en konden dus alle hulp goed gebruiken. Hij kreeg ook een bod vanuit de ABA want hij was ook daar als eerste geselecteerd, door de New York Nets, en van de Harlem Globetrotters maar koos voor de NBA. In zijn debuut leidde hij de Bucks met 29 punten meteen naar een overwinning tegen de Detroit Pistons. Kareem won de ROY overtuigend want hij was goed voor gemiddeld 29 punten, veertien rebounds en vier assist. De Bucks wonnen het Oosten met 56 wedstrijden maar verloren van de Knicks in de ‘Eastern Division Finals’.
Zoals het een legende waardig is, nam Kareem afscheid op het allerhoogste niveau. De Lakers speelden namelijk ook in 1989 de NBA Finals maar verloren echter in vier wedstrijden van de Detroit Pistons. Kareem was toen 41 jaar oud maar toch nog steeds goed voor dertien punten, vijf rebounds en één block. Tijdens de derde wedstrijd was hij zelfs goed voor 24 punten en dertien rebounds.
Maar daar stopt het niet. Al tijdens zijn carrière schreef hij een eerste biografie, getiteld Giant Steps. Een jaar na zijn afscheid van het basketball schreef hij een tweede biografie, getiteld Kareem. Maar hij schreef na zijn carrière ook een aantal boeken over de geschiedenis van Afro-Amerikanen. Zo schreef hij in 2004 het boek Brothers in Arms: The Epic Story of the 761st Tank Batallion WWII’s Forgotten Heroes, het verhaal van een legereenheid bestaande uit enkel Afro-Amerikanen gestationeerd in Europa.
