De Amerikanen hebben hun plicht gedaan. Op het eind liepen ze eindelijk weg bij de Aussies en wederom was er voer de geschiedenisboeken. LeBron James noteerde de eerste triple-double in de olympische geschiedenis van Team USA. Dat is niet zo rigoureus als tegen Nigeria, maar het kan ook niet elke wedstrijd feest zijn. Helaas zagen de thuisgebleven Amerikanen dit pas later op de dag, integraal, terug. Dat ligt niet aan de spelers of de sport, maar aan de uitzendrechten.
In Amerika, zo is intussen wellicht wel bekend, worden de Spelen uitgezonden door NBC. Die acht live-uitzendingen overbodig, omdat de Amerikaanse bevolking op die tijdstippen toch nog slaapt, aan het werk is of op school zit. Liever stellen ze de uitzendingen even uit, tot primetime, wanneer het volk zich en masse voor de tv nestelt. En gelijk hebben ze, want deze Spelen worden de meest lucratieve ooit voor Amerikaanse kabeltelevisie.
Het levert wel kolderieke situaties op. Van nieuwslezers die de tv-kijker schreeuwend oproepen om even de ogen te sluiten en de oren dicht te houden, omdat de beelden pas drie uur later te zien zijn, en de uitslagen vast getoond worden. Ook die van de basketbalploeg.
In de andere kwartfinales was Spanje te sterk voor Frankrijk, dat met Nicolas Batum nog even liet merken wat ze van de instelling van Spanje in de groepsronde vonden. Expres verliezen om de Amerikanen niet tegen te komen. Da’s klote. Rusland overkwam haar oude bondgenoot Litouwen door wederom een sterke partij van AK47, Andrei Kirilenko, die alweer op schot was. Argentinië maakt zich ondertussen op voor een rematch met het DreamTeam. Ginobili, Nocioni en Scola zullen voor het laatst op een Olympische Spelen actief zijn, en dat strijdtoneel zal niet zonder slag of stoot worden verlaten. De vernedering in de poulefase, zo willen ze niet herinnerd worden. Dat is on-Argentijns.
Team USA heeft dus nog wat werk te verzetten voordat de nieuwe olympische titel binnen is. Of ze dat ook daadwerkelijk live op tv gaan doen, is aan NBC.
Team USA zette onlangs een aantal olympische (USA) records neer in de wedstrijd tegen Nigeria. Zo scoorden ze liefst 156 punten waarvan al 78 bij de rust, wonnen ze met een verschil van 83 punten en maakten ze 29 driepunters waarvan tien van Carmelo Anthony, die 37 punten scoorde. Het totale aantal punten verbrak het record van Brazilië uit 1988. De Brazilianen maakten toen 138 punten tegen Egypte. Grote man was ene Oscar Schmidt, die tekende voor 39 punten en acht rebounds. Voor de ‘Mano Santa’ (Heilige Hand) was deze prestatie echter geen uitzondering.
Puntenmachine
Als je ‘Oscar Schmidt’ snel wil googelen, kom je bedrogen uit. Op de eerste pagina vind je welgeteld één verwijzing naar hem als basketbalspeler. De rest gaat over muziekinstrumenten. Het toont zijn volstrekt onverdiende anonimiteit aan. Schmidt is namelijk de niet-officiële topscorer aller tijden van deze prachtige sport. Zo zou hij in zijn carrière, clubs plus internationaal, meer dan 49 duizend (!) punten gemaakt hebben.
Schmidt werd in 1958 geboren in Natal, een Braziliaans dorp tegen de Atlantische Oceaan. Hij zou uitgroeien tot een wing speler(hij speelde zowel shooting guard als small forward) met een dodelijk scorend vermogen. In 1974, op amper zestienjarige leeftijd dus, speelde hij zijn eerste professionele wedstrijd. Schmidt trok in 1982 naar Italië en speelde ook even in Spanje. Hij beëindigde zijn loopbaan terug in zijn thuisland, in 2003. Op zijn palmares staan liefst zestien ‘scoring titles’: acht in Brazilië, zeven in Italië en één in Spanje.
Geen NBA
Zijn beste momenten kende hij echter op de Olympische Spelen. Schmidt, in Brazilië bekend als simpelweg ‘Oscar’, was ontzettend trots dat hij zijn land mocht vertegenwoordigen. Dat betekende ook dat er geen NBA inzat voor hem. Tot 1989 was het verboden voor NBA-spelers om voor hun respectievelijke nationale teams uit te komen. Schmidt verkoos daarom Brazilië boven de NBA, ondanks het feit dat hij gedraft werd door de New Jersey Nets in 1984 en jaarlijks aanbiedingen kreeg. Bovendien had zijn vriend Georgi Glouchkov verteld over het gebrek aan respect voor internationale spelers. “De NBA is fantastisch als je een ster bent. Ben je dat niet, dan verhuis je vaak en dat wil ik niet”, zei Schmidt.
‘Oscar’ nam deel aan vijf Olympische toernooien, van 1980 tot 1996. Zijn Brazilië haalde daarbij drie keer de kwartfinales. Schmidt werd drie keer topscorer. In 1980 en 1984 scoorde hij gemiddeld 24 punten, in 1992 gemiddeld 25 punten en in 1996, op 38-jarige leeftijd, gemiddeld 27 punten. Zijn strafste prestatie zette hij neer tijdens de Spelen van 1988 in Seoul. Schmidt tekende in acht wedstrijden voor gemiddeld 42 (!) punten, waaronder 55 punten in een verloren duel tegen Spanje. De ‘Mano Santa’ scoorde uiteindelijk 1094 punten op de Spelen, goed voor een gemiddelde van 29 punten. Deze prestaties staan nog steeds geboekt als records en tot nu toe is niemand nog maar in de buurt gekomen.
Hallo Indiana!
Spijtig genoeg zullen we nooit weten hoe Oscar Schmidt zich zou hebben ontwikkeld als NBA-speler. Critici verwijzen naar het mindere niveau van de tegenstand. Tegen de meer atletische, sterkere en beter georganiseerde Amerikanen zou hij nooit zo vlot kunnen scoren. Er is echter bewijs genoeg van zijn talent en capaciteiten als scorer tegen Amerikaanse spelers is er wel. Zo scoorde hij 31, 26 en 24 punten tegen Team USA op drie verschillende Spelen, waaronder die van 1992 en 1996.
Zijn hoogtepunt in dit verhaal vond echter plaats buiten het olympisch tornooi. Op de Pan American Games van 1987 in Indianapolis speelde Schmidt met Brazilië de finale tegen Team USA. De Amerikanen werden geleid door toekomstig All-Star David Robinson. Naast hem speelden ook Danny Manning, Pervis Ellison, Dan Majerle, Rex Chapman en Keith Smart in het team, die zich allemaal zouden ontpoppen tot verdienstelijke NBA-spelers. Team USA stond bij de rust veertien punten voor maar Schmidt leidde Brazilië met 46 punten naar een 120-115 zege. De basketbalwereld stond even stil en dat allemaal dankzij Oscar Schmidt.
In volgende clip krijgt u, met op de achtergrond een paar opzwepende songs, een overzicht van Schmidts loopbaan waaronder een aantal hoogtepunten uit de finale van de 1987 Pan Am Games:
Team USA is weer op koers voor de zoveelste gouden medaille in het olympisch basketbaltoernooi. De mannen van Mike Krzyzewski, altijd al de gedoodverfde favoriet, lieten in het openingsduel tegen Frankrijk (de wedstrijden tegen Tunesië en Nigeria zijn met goed fatsoen niet serieus te nemen) zien dat ze ondanks het gebrek aan ‘bigs’ meer dan hun mannetje staan. Opvallend daarin was de onzelfzuchtige houding van superster LeBron James. Hij is bij Team USA de leider van de defensie, de man die zich wegcijfert ten faveure van anderen. Dat is wel eens anders geweest.
James ploetert in het eerste duel vooral op defensief gebied. Hij ‘crasht’ de boards, hij speelt verstikkende defense en weet vervolgens de bal aan anderen te geven. In het aanvalsplan houdt hij zich vooral bezig met het zetten van screens en het maken van ruimtes, voor anderen. Een beperkte opdracht voor iemand van zijn kaliber, maar hij vervult die met verve.
Hoe anders was het in de afgelopen negen jaar van zijn carrière. James werd vanaf de start gebombardeerd als de man die alles moest doen voor zijn franchises. Eerst Cleveland, waar hij met slechts 18 jaar al veruit de beste van het team was en daarna bij de Heat, waar hij het team van Dwyane Wade compleet over heeft genomen. Tijdens de afgelopen NBA Finals fungeerde hij als point guard, small forward, power forward en soms ook gelegenheidscenter.
In het systeem van Coach K lijkt hij meer comfortabel dan ooit. Vier jaar geleden, in Beijing, was dat al te merken. James forceert veel minder dan bij zijn club. Hij voelt zich meer op zijn gemak, als er mensen zijn die het voetlicht met hem samen kunnen dragen. Hij is meer zelfbewust, meer volwassen dan in zijn tijd in Cleveland.
Vergeven doe ik hem daardoor niet. Maar ik ben wel blij dat hij bijgeleerd heeft. Dat komt ook Team USA, op jacht naar weer een gouden medaille, ten goede.
Sport Amerika volgt het olympisch basketbaltoernooi op de voet. Recaps, nieuwtjes en natuurlijk andere, wat meer irrelevante, zaken. Tot en met de finale lees je alles in het olympisch dagboek. Dag 5:Toch een beetje Dream Team.
Nee. Dit Team USA is niet het Dream Team. In de verste verte niet. Ze hebben niet dezelfde impact, niet dezelfde uitstraling en zullen ook niet met dezelfde cijfers zegevieren. Wellicht dat Bryant, James en co een wedstrijdje van ze zouden winnen, maar zoals al vele malen besproken zijn ze daarmee nog niet een beter team. Geen elf Hall of Famers en als zelfs president Obama voor ’92 kiest is de discussie ten einde.
Maar toch. De eerste twee duels tegen Frankrijk en Tunesië werden met een gemiddelde van 37 punten gewonnen en dat puntenverschil zal nog wel oplopen als vandaag Nigeria de tegenstander is. Goed, daarna is het waarschijnlijk dat het gemiddelde gaat zakken aangezien de tegenstanders alleen maar sterker worden. Maar dat Kobe Bryant na afloop van de 110-63 afstraffing tegen Tunesië werd gevraagd een handtekening te zetten op de schoen van een van de spelers, dat was toch wel een echt Dream Team-momentje.
Komende zomer zal het NBA Dream Team weer naar Londen afreizen om daar goud op te halen tijdens de Olympische Spelen. Zo’n twintig jaar geleden speelde reisde voor het eerst een team NBA-sterren af naar de Spelen in Barcelona. In een ruim uur durende documentarie wordt er terug geblikt op het allereerste Dream Team dat imponeerde tijdens die Spelen.
De Amerikanen hebben hun plicht gedaan. Op het eind liepen ze eindelijk weg bij de Aussies en wederom was er voer de geschiedenisboeken. LeBron James noteerde de eerste triple-double in de olympische geschiedenis van Team USA. Dat is niet zo rigoureus als tegen Nigeria, maar het kan ook niet elke wedstrijd feest zijn. Helaas zagen de thuisgebleven Amerikanen dit pas later op de dag, integraal, terug. Dat ligt niet aan de spelers of de sport, maar aan de uitzendrechten.
