*De Indiana Pacers is een van de beste verdedigende teams in de NBA en dat werd vrijdag nog maar weer eens bewezen. De Atlanta Hawks scoorde slechts 71 punten in eigen huis en raakten slechts een op drie schoten, wat extreem laag is. De matige schotselectie van Josh Smith hielp daar ook niet bepaald bij, maar het was vooral de verdienste van de uitstekende D(efense). Ook op het gebied van rebounds overklaste de ploeg de Hawks: 53-35. De starting five van de Pacers noteerden allemaal minimaal 7 rebounds. Bekijk hier de recap.
*De Pacers waren aanvallend echter niet erg sterk en sommige fans waren dan ook blij dat deze ‘lelijk’ series tot een einde kwam.
And the Pacers-Hawks series is over. America is relieved
* What a difference, a day place makes. De Hawks en Pacers zijn twee totaal verschillende teams in uit- en thuiswedstrijden. De Pacers versloegen Atlanta in game 5 in eigen huis met een blow out zege van 23 punten verschil (106-83). In de twee voorgaande wedstrijden scoorde Indiana op bezoek bij de Hawks 69 en 91 punten. De twee thuisduels daarvoor kwamen de Pacers op 107 en 113 punten. Atlanta speelt offensief redelijk gelijkmatig, maar is verdedigend geen schim van het team dat voor eigen publiek de series terugbracht op een 2-2 gelijke stand. [kijk recap hier]
The Indiana Pacers can win the title if they are allowed to play every game at home
* Tot aan wedstrijd vier was deze serie er een van grote verschillen. Met zeventien, vijftien en 21 punten verschil werden de wedstrijden gewonnen. Wedstrijd vier werd een heel andere wedstrijd. Hoewel de einduitslag van Indiana Pacers 91-102 Atlanta Hawks misschien anders doet vermoeden was deze wedstrijd een heel spannende. Met nog twee minuten te spelen was het verschil slechts vijf punten in het voordeel van Atlanta. De Hawks maakte vervolgens een paar goede schoten en daarmee was de wedstrijd beslist in het voordeel van Atlanta, maar belangrijker nog, de series weer helemaal in evenwicht. Dat is iets waar de fans van de Hawks blij mee zijn. Wedstrijd vijf is woensdag in Indiana. [Kijk recap]
* De best of seven serie tussen de Indiana Pacers en de Atlanta Hawks leek als een nachtkaars uit te gaan. Indiana was twee keer een stuk sterker dan Atlanta en er werd al gedacht aan een streak. Maar na drie wedstrijden is de stand toch echt weer 2-1 geworden in de serie door een knappe prestatie van de Hawks die door de hele wedstrijd heen gewoon feller en pittiger waren dan de Pacers. Bekijk de samenvatting hier. Continue reading →
* Wedstrijd nummer twee tussen de Pacers en Hawks was in veel opzichten een kopie van het eerste duel. Atlanta lijkt vooral op fysiek vlak tekort te komen in deze series. Wat de mannen van coach Larry Drew ook probeerden, Indiana had overal een antwoord op. Na drie kwarten leidden de Pacers met twaalf punten en die voorsprong werd niet meer uit handen gegeven. Eindstand: 113-98. Op naar Atlanta. [kijk recap hier]
De NBA leeft, zoals alle sporten, op het succes van supersterren. De ‘Big Boys’ lokken fans naar de wedstrijden, verkopen merchandise en zorgen voor miljoenen hits op allerhande websites. En let’s face it: supersterren winnen titels. Maar alleen is maar alleen. ‘Big Boys’ hebben ‘Small Boys’ nodig om hen over de streep te trekken. Deel 1: de Eastern Conference.
De play-offs in de NBA gaan morgen van start. SportAmerika belicht alle match-ups, bekijkt de sterke en zwakke kanten van beide teams en waagt zich op basis hiervan aan een prognose. Vandaag de vier series in de Eastern Conference: #3 Indiana Pacers vs. #6 Atlanta Hawks (onderling resultaat: 2-2).
Indiana Pacers (49-33)
Het sterkste punt van de Pacers is overduidelijk de verdediging. En laat nou net de verdediging vaak de grootste drijfveer zijn in de play-offs. Het tempo gaat omlaag, de ruimtes worden kleiner en het scoren van punten wordt steeds moeilijker. Op de Memphis Grizzlies na, laten de Pacers gemiddeld de minste punten toe in een wedstrijd. Tegenstanders van Indiana scoren gemiddeld 90.7 punten per wedstrijd. Ter vergelijking: Sacramento staat onderaan dat lijstje en laat gemiddeld 105.1 punten per wedstrijd toe. Het is dan ook niet gek dat meerdere Pacers in aanmerking komen om Defensive Player Of The Year te worden of in het All-Defensive Team terecht te komen. Zowel Paul George als Roy Hibbert zijn meer dan prima verdedigers en zullen in de play-offs nog een stapje harder lopen.
De Atlanta Hawks hebben een belangrijke zege behaald in de strijd om de vierde plaats in de Eastern Conference. Onder leiding van Josh Smith en Al Horford werd in Milwaukee van de Bucks gewonnen. De thuisploeg leidde met nog iets meer dan een minuut te spelen met drie punten (99-96), maar kwam niet meer te scoren en verloor met 104-99. Smith was bij Atlanta goed voor een sterke allround game. Hij noteerde 23 punten, 9 rebounds, 4 assists, 2 steals en 2 blocks. Horford was ook op dreef met 24 punten, 7 rebounds en 6 assists.
De twee ploegen gingen het hele duel gelijk op en bij het ingaan van het derde kwart was de stand precies gelijk op 84-84. In het vierde kwart waren de verhoudingen niet anders, hoewel de Bucks onder de luide aanmoedigingen van het thuispubliek licht de overhand hadden. Milwaukee schoot echter niet met scherp, vanaf het veld raakte de ploeg 45 procent van de schoten, maar slechts 24 van de driepunters en vanaf de vrije worplijn misten de Bucks acht van de achttien pogingen. Dit brak de ploeg in de slotfase op, toen de Hawks het beslissende gat maakten.
Monta Ellis was goed voor twintig punten terwijl Ersan Ilyasova negentien punten en tien rebounds noteerde. Door de derde nederlaag op rij blijven de Bucks op de achtste plaats hangen, net achter de Boston Celtics. De Celts verloren vier duels achter elkaar, maar hebben desondanks nog een voorsprong van twee verliesduels op Milwaukee.
De NBA is anno 2013 overladen met fantastische atleten. Nagenoeg alle spelers zijn op z’n minst atletisch te noemen. Tegenwoordig is het al geen uitzondering meer als een point guard regelmatig een dunk laat optekenen. Op atletisch vlak kunnen spelers zich dus weinig onderscheiden. Het komt eerder aan op talent, basketball IQ en de wil om te winnen. Hoe anders was het vroeger, toen spelers met een een surplus aan atletisch vermogen schaars waren. In de jaren zestig en zeventig vormden superatletische spelers een minderheid. Een van die spelers was Connie Hawkins. De ‘Hawk’ was een legende in New York City en er wachtte hem een grote carrière. Maar door onrecht bereikte hij pas de NBA op zijn 27ste.
Straatlegende
Connie Hawkins werd in 1942 geboren als Cornelius Hawkins in hartje Brooklyn. Hij groeide op met een basketball in zijn handen. New York was de basketbalstad bij uitstek. In elke buurt was er wel een speelveld te vinden. Het meest bekende was natuurlijk dat van Rucker Park. Tot op de dag van vandaag komen NBA-spelers er tijdens de zomer hun talenten tonen. Hawkins was er in zijn jeugdjaren vaste klant. “Wanneer mijn moeder me kwam roepen om te komen eten, speelde ik meestal gewoon door. Als we speelden, deden we dat van s’morgens vroeg tot s’avonds laat. Basketball was ons hele leven.” Straatbasketball heeft een wat negatieve bijklank, maar de wedstrijden waren meer dan competitief. “Je moest je constant bewijzen als speler. Op het speelterrein heb ik het grootste deel van mijn talenten verworven. En als er geld aan te pas kwam, werd er heel fysiek gespeeld!”
Het duurde niet lang voor Hawkins een reputatie kreeg. Op zijn elfde kon hij al dunken. De wildste verhalen gingen de ronde in NYC. “Iemand zei ooit tegen me dat als ik de wetten van de zwaartekracht niet kon breken, ik wel erg traag was om me eraan te onderwerpen.” Hawkins ging regelmatig naar de Knickerbockers kijken. Hij was een trouwe supporter, maar zijn grootste voorbeeld speelde bij de LA Lakers. “Elgin Baylor was mijn held. Hij speelde met zoveel flair en was een echte highflyer. Ik leerde veel van hem.”
Onterechte beslissing
Een van de hoogtepunten van het jaar was het Rucker Tournament. “Ik speelde met het team van Brooklyn maar dat van Philadelphia had Wilt Chamberlain. Dat was super. Ik herinner me dat iemand van ons een schot van Wilt blockte. Gevolg: Wilt vroeg een time-out en dunkte de bal bij de volgende tien possessions. Maar na het toernooi trakteerde hij ons allemaal op eten en drinken. Wilt was een echte mentor.” Hawkins verwierf ondertussen ook een naam als ster van het basketballteam van Boys High. In zijn laatse jaar scoorde hij 25 punten per wedstrijd en liet hij in één wedstrijd zestig punten optekenen. Daarnaast stal hij de show tijdens een High School All-Star Game. Hij arriveerde pas tijdens de rust, maar kaapte toch de MVP-award weg. Universiteiten stonden in rij om hem aan te werven en Hawkins koos uiteindelijk voor Iowa.
Maar de Hawk heeft nooit een collegewedstrijd gespeeld. Tijdens zijn eerste maanden in Iowa brak een point-shaving schandaal uit in New York. Point-shaving is het opzettelijk scoren van minder punten, zonder dat je team verliest of zo zwaar hoeft te verliezen dat het vragen oproept. Voorbeelden zijn opzettelijke balverliezen, fouten of gemiste schoten. Hawkins kende een aantal betrokkenen, maar was zelf nooit onderdeel van het systeem. Hij werd dus ook niet gearresteerd of in beschuldiging gesteld van fraude. Toch was het kwaad reeds geschied. Hawkins moest de universiteit verlaten. En bij zijn terugkeer naar New York was hij plots niet meer zo geliefd. “Sommige teams wilden niet meer tegen mij spelen.”
Nomadenleven
Hawkins kreeg geen contract van een andere universiteit en werd niet toegelaten in de NBA. Hij werd op zijn negentiende noodgedwongen lid van de Pittsburgh Rens in de American Basketball League (ABL). Niet erg verrassend werd hij er verkozen tot MVP. De ABL storte echter tijdens haar tweede seizoen in elkaar en Hawkins vond een job bij de befaamde Harlem Globetrotters. “Ik had het geld nodig. Maar het zette ook mijn wereld op zijn kop. Ik kwam op plaatsen die ik anders nooit had kunnen zien. Bovendien was het goed voor mijn zelfvertrouwen. Je had constant een basketball in je handen. Acht wedstrijden per week, dat is niet weinig!”
In 1967 tekende de Hawk een contract voor de Pittsburgh Pipers in de nieuwe American Basketball Association (ABA). Hawkins werd de eerste superster van de league. Hij won de MVP-award met gemiddeld 27 punten, vijftien rebounds, vijf assists en een schotpercentage van 52 procent. De Pipers bereikten de ABA Finals, die ze met 4-3 wonnen van de New Orleans Buccaneers. Het volgende seizoen was minder voor de Pipers omdat Hawkins een operatie onderging aan de knie. Maar zijn naam was al gemaakt. “Hij was de eerste speler op het niveau van Erving of Jordan”, zegt ABA-collega Doug Moe. Hawkins was een topper in one-on-one situaties. Hij kon zo makkelijk zijn eigen schot creëren en was een echte highflyer. “Grote passen. De bal in één hand. Niemand was daarin beter als hem”, aldus Moe.
Eindelijk
In 1969 kwam de verlossing voor Hawkins. Hij won een rechtszaak tegen de NBA, kreeg 1,3 miljoen dollar en een kans bij de Phoenix Suns. “Dat was het beste dat me ooit is overkomen. Ik vervulde mijn droom.” De Suns begonnen amper aan hun tweede seizoen maar hadden toch een aardige kern. Ze eindigden derde in het Westen en werden pas na zeven wedstrijden uitgeschakeld door de LA Lakers van Jerry West, Elgin Baylor en Wilt Chamberlain. Hawkins was zowel in het reguliere seizoen als de playoffs top. Hij was een All-Star en lid van het All-NBA First Team. Hawkins zou vier maal verkozen worden tot All-Star en nog voor de Lakers en, toepasselijk, de Atlanta Hawks spelen. Daar nam hij in 1976, op 33-jarige leeftijd afscheid van het basketball.
Wat Connie Hawkins zo speciaal maakte, was zijn stijl. “De meeste forwards in mijn tijd speelden fysiek basketball terwijl ik met meer finesse speelde. Daarnaast was ik creatief omwille van goede verdedigers. Zij bepaalden wat je kon doen. Om hen te kloppen waren meestal drie bewegingen nodig: een om weg te geraken, een om naar de basket te gaan en een om een block te vermijden.” Hawkins was omwille van die creativiteit een unieke speler in die tijd van de NBA, iets dat ook zijn collega’s niet ontging. “Connie was uniek omdat hij geweldige skills had voor een speler met zijn lengte. Zijn talent was ongewoon, net als zijn lichaamscontrole. Hij was gewoonweg leuk om naar te kijken”, getuigt Elgin Baylor. Als een NBA-legende als Baylor het zegt, moet het wel waar zijn.
Hawkins werd voor zijn bijdragen aan de sport in 1992 geïntroduceerd in de Hall of Fame. De voorganger van Dr. J en MJ moest er lang op wachten maar kreeg uiteindelijk toch de erkenning waar hij recht op had.
Hieronder de Basketballography van Connie Hawkins:
Op voorhand zat er slecht één wedstrijd verschil tussen de Hawks en de Celtics. Door de overwinning van Boston in hun eigen TD Garden staan beide teams nu gedeeld zesde in de jacht op de playoffs. Zij hebben een voorsprong van elf wedstrijden op nummer negen Toronto. Voor de Celtics was het alweer de zesde overwinning op rij, in thuiswedstrijden zelfs de negende achtereen.
Maar de zesde overwinning op rij kwam niet zonder slag of stoot tot stand. Met nog drie seconden te gaan, in reguliere speeltijd, kreeg Josh Smith een kans om de wedstrijd in het slot te gooien maar hij raakt enkel het backboard. In overtime is het naast Paul Pierce Jason Terry die met een zeer belangrijke driepunter de wedstrijd in het voordeel van de Celtics beslist. Jason Terry kwam als wisselspeler tot negentien punten in totaal, dat waren er elf meer dan de gehele bank van Atlanta bij elkaar.
Josh Smith had ondanks die misser toch een goede wedstrijd: 32 punten, negen assists en acht rebounds. Ook Al Horford droeg zijn steentje bij met 22 punten en dertien rebounds. Bij Boston was, natuurlijk, Paul Pierce leading-scorer. 27 punten, zeven assists en zeven rebounds schreef hij op zijn naam.
Oklahoma City Thunder @ Charlotte Bobcats, 116-94
De Thunder starten het tweede kwart met een 19-0 run om zo het verschil voor de gehele wedstrijd te maken. De Bobcats konden daarna niet meer voorkomen dat ze ook deze wedstrijd, het was hun negende wedstrijd op rij, verloren. Gerald Henderson had met 21 punten de meeste van de wedstrijd. Daarnaast had hij ook nog vijf assists en vijf rebounds. Bij de Oklahoma City Thunder waren er zes spelers in de dubbele cijfers. Kevin Durant leidde zijn team met negentien punten, en had ook zeven assists en zes rebounds. Voor Oklahoma was het hun vierde overwinning op rij.
Indiana Pacers @ Orlando Magic, 115-86
Indiana heeft voor het eerst in vier onderlinge wedstrijden weer eens gewonnen van de Orlando Magic. In Florida was het gister blijkbaar geen hele moeilijke opgave gezien het feit dat de Pacers ieder kwart de score met een ruim verschil in hun voordeel beslisten. Belangrijk in het maken van punten was Paul George, hij kwam tot 25. Daarnaast hadden nog vijf spelers dubbele punten, waarvan Tyler Hansbrough van de bank af tot achttien kwam. Arron Afflalo kwam tot een punt meer voor de Magic.
Washington Wizards @ Brooklyn Nets, 78-95
Brooklyn heeft na drie verloren thuiswedstrijden weer eens een wedstrijd in het Barclays Center gewonnen. Derron Williams was daarbij van onschatbare waarde. Alleen al in het eerste kwart raakte hij zeven driepunters uit zeven pogingen. Hij zette een nieuw record met negen driepunters in de eerste helft. Totaal kwam hij tot 11 driepunters wat mede resulteerde in 42 punten. Reggie Evans had ook een prima wedstrijd, hij had een double-double met elf punten en maarliefst 24 rebounds. John Wall had met zestien punten de meeste van zijn Wizards.
Dallas Mavericks @ Detroit Pistons, 102-99
In achtervolging van een plek in de playoffs hebben Dirk Nowitzki en consorten een goede overwinning behaald in en tegen Detroit. Voor de Pistons lijkt er niet zoiets als thuisvoordeel te bestaan de laatste tijd, Dallas zorgde voor hun vijfde thuisnederlaag op rij. Ook was het de 41e nederlaag van het seizoen, waardoor Detroit voor het vijfde achtereenvolgende jaar niet hoger dan 0.500 gaat halen. Met zijn 22 punten was O.J. Mayo topscorer van de wedstrijd. Dirk Nowitzki had twaalf punten en zeven rebounds. Greg Monroe had maar weer eens een double-double: veertien punten en tien rebounds. Topscorer aan de zijde van de Pistons was Brandon Knight met 21 punten.
Memphis Grizzlies @ Cleveland Cavaliers, 103,92
Memphis heeft na zeven verloren wedstrijden in en tegen Cleveland eindelijk weer eens gewonnen van de Cavs. Dat de Grizzlies in goede doen zijn blijkt wel uit de cijfers: Van de laatste twaalf wedstrijden hebben ze er elf gewonnen. Ondanks dat een griepvirus de Cavaliers getroffen heeft waren alle spelers in staat om te spelen. All-Star Kyrie Irving scheen ook last te hebben van een griepje, maar ondanks dat kwam hij toch nog tot 24 punten. Tristan Thompson had met tien punten en tien rebounds een double-double. Aan de kant van Memphis had Marc Gasol 22 punten, acht rebounds en vijf assits. Guard Mike Conley had net als Thompson een double –double. Alleen had Conley een double in assists: Zeventien punten, elf assists.
